Göz tansiyonu yüzünden 3 aylıkken görme yetisini tamamen kaybeden Toprak Ekmekçi, o günden bu yana 17 kez ameliyat masasına yattı.
Doktorların "bir daha göremeyebilir" sözü, ailesinin umudunu hiç kırmadı. Anne Ayla Ekmekçi ev temizliğine gitti, baba iki işte birden çalıştı; bir muayene için alyanslarını bile sattılar.
Ekmekçi o günü hala dün gibi hatırlıyor:
Doktor, iki gözünün de görmediğini söyledi. O an eşimle birlikte dünyamız başımıza yıkıldı.
Hastane koridorlarında geçen yıllar, bazen babanın soğukta arabada sabahladığı geceler, bazen imzalanan riskli ameliyat onayları demekti:
Oğlunuz ameliyat masasından kalkamayabilir, narkozu kaldıramayabilir dediler. Biz ona bile imza attık.
Aile eğitim için destek bekliyor
Bugün Çorlu'da yaşayan Toprak, yeni öğrendiği bastonuyla sokaklarda kendi yolunu buluyor, sesleri takip ederek çevresini tanıyor. Annesi, oğlunun eğitimi için şehirdeki imkanların yetersiz kaldığını söylüyor ve destek bekliyor.
Toprak'ın kendi sözleri, yaşadığı her şeyin ortasında hala bir çocuğun sesini taşıyor:
Dünyada en çok annemi seviyorum ve annemin yüzünü çok merak ediyorum. Dünyam karanlık ama ben mutluyum.
Hayali ise büyüyünce bilgisayar mühendisi olmak ve bir gün koşabilmek.
