Kırklareli İtfaiyesinde bir ihbar geldiğinde 64 yaşındaki Şenol Yavuz, kendisinden yıllar sonra mesleğe başlayan çalışma arkadaşlarıyla birlikte hazırlığını yapıyor.
Yangın, trafik kazası ya da mahsur kalan bir hayvan... Çağrının ne için geldiği değişse de onun 41 yıldır yaptığı iş aynı: Yardıma ihtiyacı olana ulaşmak.
Yavuz’un itfaiyecilik serüveni 1986 yılında Kırklareli Belediyesinin açtığı memur alımı sınavıyla başladı. Sınavı kazanmasının ardından itfaiye eri olarak göreve başlayan Yavuz, meslek hayatı boyunca çok sayıda yangın, trafik kazası ve kurtarma operasyonunda görev aldı.
Aradan geçen yıllarda yalnızca Yavuz’un mesleki tecrübesi değil, itfaiyecilik de değişti. Göreve başladığı dönemde yangınlara yalnızca iki araçla müdahale ettiklerini anlatan Yavuz, bugün kullanılan araç ve ekipmanların o yıllara göre önemli ölçüde geliştiğini söylüyor. Ancak onun mesleğe bakışı değişmedi.
“Bana mesleğim hiçbir zaman zor gelmez.” diyen Yavuz için yapılan müdahalenin büyüğü ya da küçüğü yok.
Kedi, köpek, yılan kurtarıyorsun, onlar da bir can. Gidiyorsun bir ot yangınına, bir toprağı kurtarsan onun mutluluğu sana yetiyor. Bugüne kadar hayvan da kurtardık, insan da. Sudan insan da çıkarttık. Birisini hayata döndürmek en büyük mutluluk.
Kırklareli Belediyesi İtfaiye Müdürlüğü'nde 41 yıldır hizmet veren 64 yaşındaki itfaiye eri Şenol Yavuz (solda), mesleğini ilk günkü heyecanla yapıyor.
Tecrübesini genç itfaiyecilere aktarıyor
Yavuz, yıllar içinde edindiği bilgi ve tecrübeyi bugün genç meslektaşlarıyla paylaşıyor. Meslek hayatında kurtardıkları insanların daha sonra kendilerine teşekkür etmesinin ve dua etmesinin kendisi için ayrı bir anlam taşıdığını anlatıyor.
İtfaiye teşkilatı, 41 yıl boyunca Yavuz’un yalnızca çalışma yeri de olmadı. Uzun nöbetler nedeniyle meslektaşlarıyla ailesinden daha fazla zaman geçirdiğini söylüyor.
Biz çoluk çocuğumuzdan daha fazla Kırklareli İtfaiyesinde nöbet tuttuk. Çoluk çocuğumdan daha fazla burada arkadaşlarımızla kaldık. Bu mesleğin benim için anlamı büyük.
Yavuz, yıllarını birlikte geçirdiği çalışma arkadaşlarından ayrılacak olmanın hüznünü yaşasa da emekli olduktan sonra da teşkilatı ziyaret edeceğini söylüyor. 41 yılın sonunda mesleğini ise birkaç kelimeyle anlatıyor: "Mesleğimiz gurur duyulacak bir meslek. Son güne kadar çalışacağım."
